پښتو ادبسياستتاريخفلسفهصحافتشاعري

پښتانه شاعران

روحه څۀ ستا اومې څرمنې نه پــه اور کښــــې ولاړ

روحه څۀ ستا اومې څرمنې نه پــه اور کښــــې ولاړڅۀ د احســاس د تېرۀ غنې نه په اور کښې ولاړوالله چې تا راســــره ښـــــۀ وپالــــــۀ راه و رســــــــــمســــــپیه خـو زۀ دې د مېــــــرمنــــــې نه په اور کښــــــې ولاړد هغه دوؤ ستــــرګو لیــــدو له ستــــرګي ډنډ ګرځــــــؤمد هغۀ ســــــپینې چغجـۍ زنې نه په اور کښــــــې ولاړزمــــــــکې نه ډېــــــر ، زۀ د نېــــــنزکې د کــــشش معــتقداو هـم د دغــــــه زړۀ راښــــکنې نه پــــه اور کښــــې ولاړما د يوې سپــږې په سر “کــــــــن ” ته اور وانــــۀ چــــوؤحالانکــــــې ډېــــــر وومــــه د کنــې نه په اور کښــې ولاړقلــــبي ادراک ته مې ذهنــــي واهمـه لارې نیســيشمـاله! زۀ د دغــــــې بنــــــې نه په اور کښــــــې ولاړ
شمـــــــــال

د خپلې رائے اظهار وکړئ

خپله تبصرہ وليکئ

ستاسو اي ميل به نۀ شايع کېږي

error: دا مواد پروټيکټيد دي،